"What Katie Ate" i jej śniadaniowe muffiny.

"Jesienią zawsze zaczyna się szkoła..." Jesienią w księgarniach jest mnóstwo nowości kulinarnych. Raj :) Muszę zawsze mocno trzymać się za portfel, żeby nie popłynąć z zachwytu patrząc na regał w księgarni w dziale "poradniki".  Faken szit!

Pierwsza pozycja jaka mnie bardzo ujęła jest książka Katie Quinn Davies "What Katie Ate". Autorką jest blogerka, urodzona i wychowana w Dublinie, mieszkająca obecnie w Australii. Graficzka, która przygotowywaniem posiłków zajęła się dopiero po 30-ce.  Przepisy, które proponuje Kate są niewyrafinowane, spontaniczne i proste. Nie znajdziemy tu "malowanych talerzy", ani wyszukanych, skomplikowanych wypieków chleba. Wskazówki i porady momentami zaskakują: np co robić żeby nie łzawiły oczy podczas siekania cebuli? Można żuć gumę lub zmoczyć nadgarstki wodą.
Książka podzielona jest na: śniadania, lunche, sałatki, kanapeczki i drinki, obiady, przekąski oraz desery. Blisko 300 stron cudownych zdjęć, dopieszczonych jak obrazy. Twarda okładka. Nie ma zakładki (a lubię i potrzebuję).
Bardzo lubię książki blogerów-przynajmniej niektórych. Dla blogera wydanie własnej książki kucharskiej, to chyba taka nagroda za włożoną pracę i czas. Ujawnienie najskrytszych przepisów własnych i rodzinnych dla czytelników za darmo przez lata, a potem wydanie książki, jest rekompensatą i wielką satysfakcją.  Książka Kate jest (banalnie to zabrzmi) bardzo piękna. Zdjęcia i stylizacje zachwycają po każdej przełożonej stronie. Czekałam na polską wersję i się doczekałam. Jednak dla mnie, osoby mieszkającej w Polsce, niektóre składniki są nieznane i zupełnie nowe. To akurat jest fajne, lubię poznawać nowe składniki.  To, co mi się nie podoba to np mieszanka do wypieku chleba. Ja nie używam takich mieszanek. Wolę użyć zwykłej mąki lub wymieszać różne rodzaje.
Jeśli chodzi o same dania...powiem tak: uważam że zdjęcia przerosły samą treść. Jeszcze jedna rzecz, która mi odrobinę przeszkadza. Czcionka- jest za mała, niewyraźna i niejednolita. To ważne w książce kucharskiej. Gdy piekłam muffiny musiałam cały czas mocno skupić wzrok na składnikach.
Co do muffinek wyszły rewelacyjne, lekkie, niezbyt słodkie. Mam jeszcze kilka rzeczy zaznaczonych w książce do wypróbowania. Kupiłam tą książkę dla zdjęć, naprawdę. Polecam, jeśli ktoś fascynuje się fotografią kulinarną. Nie polecam jeśli ktoś kupuje książki dla ciekawych przepisów.

Źródło przepisu Katie Quinn Davies "What Katie Ate" - zmodyfikowany*

Śniadaniowe muffiny z malinami, jabłkami i migdałami

9 dużych sztuk lub 12 małych

1 i 1/4 szklanki  (185 g) mąki pszennej
65 g zmielonych migdałów
130 g cukru pudru
3 łyżeczki proszku do pieczenia
1 i 1/2 łyżeczki cynamonu
drobno starta skórka z połowy cytryny
duża szczypta soli
2 łyżeczki ekstraktu waniliowego
120 g masła, stopionego i przestudzonego
180 ml ciepłe wody
2 jajka lekko ubite
1 jabłko, obrane, oczyszczone z gniazda nasiennego i pokrojone w kosteczkę
27 malin (po trzy na każdą muffinkę)
50 g płatków migdałowych
1-2 łyżki brązowego cukru

Rozgrzać piekarnik do 180 stopni C z termoobiegiem
Standardową formę do muffinek wyłożyć papierowymi foremkami.
Mąkę wymieszaj z migdałami, cukrem pudrem, proszkiem do pieczenia, cynamonem, skórką cytrynową, i solą. W drugiej misce wymieszać jajka z rozpuszczonym masłem, ekstraktem waniliowym i wodą.  Wlej masę do suchych składników i wymieszaj drewnianą łyżką.
Do masy dodaj pokrojone jabłka. Foremki na muffiny napełnij do 3/4 wysokości. W każdą muffinkę włożyć po 3 maliny. Posypać płatkami i brązowym cukrem.
Piec ok 25-35 minut do "suchego patyczka"
Smacznego!

*w oryginalnym przepisie zamiast malin były truskawki.

Marcowa piekarnia i Fougasse z oliwkami

" Kilka lat temu podczas pobytu w Prowansji wziąłem wędkę oraz przybory do wiązania much i spędziłem fantastyczny dzień na wędkowaniu w bystrym górskim strumieniu.  Rano zatrzymałem się w piekarni Digne les Bains, gdzie kupiłem fougasse z anchois na obiad. 

Do dzisiaj czuję w ustach smak pieczywa, które spożywałem, siedząc na brzegu rzeki."

Tak wspomina Jeffrey Hamelman w książce "Chleb", z której pochodzi przepis na te pyszne fougasse. 

Te fantastyczne liście upiekłam dzięki zaproszeniu ANI, która zmobilizowała mnie do wzięcia udziału we wspólnej inicjatywie wirtualnej piekarni. To niesamowite jak można połączyć wspólne siły i w tym samym czasie ( każdy u siebie) zrobić coś fajnego, co spowoduje że ruszymy się z kanapy, pójdziemy do kuchni, wymieszamy mąkę i wodę, a z tego powstanie coś o egzotycznej nazwie fougasse. Nazwałam to liściem chlebowym. To trochę jak focaccia chrupiące na zewnątrz a miękkie i mięsiste wewnątrz. 

Podaję za Anią, która jest koordynatorem całej akcji :) Kochana dziękuje jeszcze raz i serdecznie pozdrawiam. 
Pomysł na Fougasse podsunęła tym razem Magda Konwaliowa

„Fougasse to regionalna specjalność Prowansji o gęstym, chrupiącym cieście, niezwykłym kształcie i smaku. Smakuje wyjątkowo ze względu na dużą ilość chrupiącej skórki[...]„

J. Hamelman

Fougasse z oliwkami

Przepis J. Hamelmana z książki Chleb

Składniki na 2 chlebki

pâte fermentée

122 g (1 szklanka) mąki chlebowej

79 g (3/8 szklanki) wody

3 g soli

szczypta drożdży

Połączyć drożdże z wodą, dodać mąkę i mieszać do osiągnięcia gładkiego ciasta.

Pâte fermentée powinno mieć konsystencję gotowego ciasta na chleb.

Przykryć dzieżę folią spożywczą i odstawić na 12-16 godzin w temperaturze około 21 C.

Dojrzały zaczyn będzie wyrośnięty i zacznie się w środku lekko zapadać.

ciasto właściwe

320 g (4 ¼ szklanki) mąki chlebowej

48 g (3/8 szklanki) mąki pszennej razowej

255 g (1 1/8 szklanki) wody

6 g soli

3 g drożdży instant

26 g (2 łyżki) oliwy z oliwek ev

40 g (1/4 szklanki) oliwek nicejskich

całość pâte fermentée

Włożyć do dzieży wszystkie składniki oprócz pâte fermentée, oliwek i oliwy.

Mieszać całość na pierwszej prędkości 3 minuty, aby składniki się połączyły.

Podczas mieszania dodawać partiami zaczyn.

W razie potrzeby skorygować hydrację, dolewając nieco wody.

Po wymieszaniu składników ciasto powinno mieć średnią konsystencję.

Włączyć drugą prędkość i dodawać oliwę.

Mieszać 5-6 minut, aby rozwinąć siatkę glutenową.

Dodać oliwki i mieszać na pierwszej prędkości,

tylko tyle, aby składniki były równomiernie rozmieszczone.

Aby oliwki nie połamały się i nie zabarwiły ciasta

można zastosować następującą technikę podczas końcowego mieszania ciasta.

Kiedy ciasto będzie w pełni wymieszane, przed dodaniem oliwek,

zdjąć je z haka i zrobić w środku otwór.

Wsypać około jednej trzeciej oliwek do otworu i włączyć mikser.

Po 20-30 sekundach wyłączyć mikser, ponownie zdjąć ciasto z haka i zrobić otwór w środku,

wsypać połowę pozostałych oliwek i ponownie włączyć mikser.

Tak samo postąpić z reszta oliwek. Mieszać aż będą równomiernie rozłożone w cieście.

Ciasto przykryć i odstawić do fermentacji na 2 godziny.

Po godzinie od rozpoczęcia fermentacji, ciasto wyjąć z dzieży na obsypany mąką blat,

delikatnie rozciągnąć i złożyć na trzy, obrócić o 90 stopni znów złożyć na trzy.

Po 2 godzinach ciasto podzielić na pół, lekko zaokrąglić,

położyć złączeniem do dołu na posypanej mąka powierzchni i przykryć folią spożywczą.

Odstawić na 20 minut po czym rozwałkować tak , aby przybrało owalny kształt.

Przykryć i odstawić na godzinę w temperaturze około 24 C.

Kiedy ciasto wyrośnie, delikatnie je rozciągnąć, mniej więcej o połowę.

Uformować wydłużony trójkąt o wysokości równej półtorej długości podstawy,

a następnie naciąć tak jak na rysunku A.

Jeszcze bardziej rozciągnąć ciasto, aby nacięcia się otworzyły (Rys. B) .

Przełożyć chlebki na ładownik/ łopatę posypana semoliną lub kaszką kukurydzianą.

Piekarnik rozgrzać do temperatury 230C,

naparować go umieszczając na dole naczynie z gorącą wodą lub wrzucając kilka kostek lodu,

piec 20 minut na kamieniu do pieczenia, aż fougasse będą rumiane i chrupiące, ale nadal miękkie w środku.

Ja swoje piekłam na zwykłej blaszce z piekarnika wyłożonej papierem do wypieków. 

Uwagi

Oliwki można zastąpić anchois, pamiętając że anchois są bardziej słone niż oliwki.

Wierzch ciasta przed pieczeniem można posmarować oliwą

i posypać gruboziarnistą solą i ziołami lub czarnym pieprzem i parmezanem.

I niech nam się upiecze!

Fougasses piekliśmy w doskonałym Towarzystwie:

Aciri Bajkorada 

Aga W sezonie  

Amber Kuchennymidrzwiami.pl

Ania Jswm

AniaW Magnolia i rozmaryn

Ankawell Życie od kuchni

Alucha Nie -ład mAlutki

Arnika Arnikowa kuchnia

Asia Asia’s White Kitchen

Beata Stare gary

Bożena Smakowe kubki

Czekoladka Z miłości do słodkości

Dorota Moje małe czarowanie

Dorota Ugotujmy to

Ela W poszukiwaniu slow life

Gosia Co do jedzenia

Kamila Ogrody Babilonu

Łucja Fabryka Kulinarnych Inspiracji

 Małgosia Akacjowy blog

Magda Konwalie w kuchni

Marghe Po prostu Marghe

Marzena Zacisze kuchenne

MarcinH Grahamka,weka i kajzerka…

Mimbla Pierogi ruskie raz!

Olimpia Pomysłowe pieczenie

Renata Forks’n'Canvas

Wisła Zapach chleba

Żabka Healthy Craving

Piernik staropolski świąteczny

"Największą sławą cieszyły się pierniki norymberskie i toruńskie wypiekane w przepięknie rzeźbionych formach. Popularne toruńskie katarzynki znane już były w roku 1640. Staropolskie pierniki nie ustępowały jakością norymberskich. Przygotowanie ciasta piernikowego uchodziło słusznie za prawdziwą sztukę. Dojrzewało ono powoli i mogło być przechowywane w stanie surowym całymi miesiącami. Miarą popularności pierników w Polsce jest fakt, iż faska z ciastem piernikowym stanowiła część posagu polskich panien szlacheckich i mieszczańskich. Bardzo korzenne i mało słodkie pierniki przegryzano do wódki, słodkie i z bakaliami podawano na wety. Dawne polskie przysłowie zapewnia, iż najlepszymi rzeczami w Polsce były ongiś "gdańska gorzałka, toruński piernik, krakowska panna i warszawski trzewik". 

Piernik staropolski świąteczny.

To już czas nastawić ciasto.

1/2 lita prawdziwego miodu (użyłam gryczanego)

1 szklanka cukru trzcinowego

125 g smalcu lub masła (użyłam masła)

1/2 kg mąki pszennej

2 jajka

1,5 łyżeczki sody rozpuszczonej w zimnym mleku

1/2 łyżeczki soli

skórka z jednej cytryny lub skórka z pomarańczy

garść pokruszonych orzechów włoskich

1 łyżeczka esencji waniliowej

2-3 łyżeczki przyprawy korzennej np z tego przepisu

Miód, masło i cukier podgrzewaj na małym ogniu mieszając co chwilę. Płyn powinien się zagotować.

Odstaw do wystygnięcia po czym mieszając ręką lub mikserem na małych obrotach dodawaj stopniowo mąkę, jajka, sodę z mlekiem, sól, skórkę, orzechy, przyprawę korzenną i esencję waniliową. Wszystko dokładnie wymieszaj i uformuj kulę. Oprósz mąką i wstaw do naczynia najlepiej kamionkowego lub emaliowanego. Przykryj ściereczką i wstaw do zimnego pomieszczenia lub do lodówki na minimum dwa tygodnie.

Dojrzałe ciasto należy podzielić ciasto na dwie lub trzy równe części, rozwałkować i upiec na blasze.

Bezpośrednio po upieczeniu placki będą twarde, jednak po 2-3 dniach skruszeją i niemal będą rozpływać się w ustach. Ochłodzone placki przełóż lekko rozgrzanym powidłem śliwkowym. Można dać inne powidła lub krem kajmakowy lub orzechowy. Bezpośrednio po przełożeniu piernik nakrywamy arkuszem czystego papieru i równomiernie obciążamy deseczką lub ciężką książką. Piernik staropolski długo zachowuje swoją świeżość, zwłaszcza jeśli będziemy przechowywać go w chłodnym miejscu. 

Ja ze swojego piernikowego ciasta zrobię pierniczki. Rozwałkuję ciasto i wytnę foremkami piękne kształty. Ale to już za dwa-trzy tygodnie. Teraz ciasto schowam do spiżarni.  

Fragment o piernikach i przepis pochodzi z książki: "W staropolskiej kuchni i przy polskim stole"

 Maria Lemnis i Henryk Vitry
Wydawnictwo Interpress Warszawa 1983

Bakłażan w pomidorach

Uważam że kuchnia Polska i Włoska jest najlepsza na świecie. Polską kocham za pierogi, naleśniki, za ziemniaki, rosół z domowym makaronem, kaczkę z jabłkami, prawdziwe wędliny i chleb. Włoską- za pomidory, czosnek, oliwę, spaghetti, pizzę, kawę i za lody.
Przystawka, którą chcę Wam pokazać jest przepyszna. Bakłażan jest bardzo delikatnym warzywem, a w połączeniu z pomidorami i serem tworzy niezwykle aromatyczne danie.
Przepis na bakłażana w pomidorach pochodzi z książki " Sekrety Domowej Kuchni Włochów" Zuzanne Carreiro. Do samej książki jeszcze wrócę, a kilka przepisów z niej zaznaczyłam jako "test obowiązkowy".

1 bakłażan
2 jajka
odrobina mąki
1 puszka pomidorów
2 ząbki czosnku
oliwa
bazylia
sól
pieprz
ser mozzarella ok 250 g - pokrojony na plasterki lub starty na tarce.

Pokrój bakłażana w plastry o szerokości nie więcej niż 1 cm.
Posól i odstaw na ok 40 minut aż puszczą sok.
Każdy plasterek obtocz w jajku i mące. Smaż z jednej i drugiej strony na rozgrzanym tłuszczu. Odkładaj na ręcznik papierowy aby pozbyć się nadmiaru tłuszczu.
Przygotuj sos. W rondelku  rozgrzej oliwę, wlej pomidory i podgrzewaj. Dodaj rozgnieciony czosnek, dopraw solą, pieprzem i bazylią. Gotuj sos pod przykryciem na bardzo małym ogniu ok 10-15 minut.
Przygotuj naczynie żaroodporne, w którym będziesz piec bakłażany.
Rozgrzej piekarnik do 180 stopni Celsjusza. Układaj bakłażany po plasterku, następnie odrobina sosu i plasterek sera. Znowu plasterek bakłażana, sos i ser. Na koniec połóż po plasterku sera zalej resztą sosu i skrop całość oliwą. Wstaw do piekarnika i piecz ok 20-30 minut aż ser będzie zrumieniony. Po wyjęciu z piekarnika odczekaj kilka minut aby smaki się połączyły.
Smacznego !

Oddam książki w dobre ręce i ciasto gruszkowe

Kupiłam sobie książkę "Pieczenie chleba krok po kroku " Dana Leparda i Richarda Whittingtona jakiś czas temu. Potem dostałam w prezencie taką samą, a potem dostałam jeszcze jedną w prezencie. Tak że mam trzy książki Dana Leparda :) Jestem z tego faktu bardzo zadowolona bo jedną mam w kuchni, drugą mam przy komputerze a trzecią przy łóżku. Ale w związku z tym że lubię obdarowywać innych ciastami i książkami chciałabym Wam podarować dwie z nich. Jedną sobie zostawię. Jeśli są chętni to  napiszcie proszę w komentarzu czy pieczecie sami chleb w domu i dlaczego. Wybiorę dwa najciekawsze i wyślę książki. Możecie też pisać na FB TUTAJ. Powodzenia. Na chętnych czekam do końca przyszłego weekendu.

Gruszkowa kruszonka tak je nazwałam bo grube plastry gruszki zatopiłam w cieście lekkim jak piórko. 

Na na wierzchu rzuciłam pyszną, cynamonowo- migdałową kruszonkę. Można jeść ciepłe. Idealne ciasto na końcówkę lata. W chłodny wieczór z kubkiem gorącej herbaty z cytryną i miodem to ciasto jest idealne. 

Jest bardzo łatwe i szybkie w przyrządzeniu. Zamiast gruszek można użyć jabłek, śliwek, jagód albo innych owoców. To jedno z tych ciast, które znikają w jedno niedzielne popołudnie i wciąż jest mało. Lekkie, owocowe. Zapakuj w pergamin i zawieź Mamie lub Babci albo Przyjacielowi.  

Przepis znajdziesz na Słodkich Cudach TUTAJ

Lubię stare książki

Lubię stare książki, a zwłaszcza kucharskie. Marzy mi się kiedyś, kiedy będę już starszą stateczną panią, mieć w kuchni bibliotekę, żeby nie biegać z książkami w kółko. Co prawda mam ich w kuchni sporo, ale nie mam zbyt dużo miejsca na prawdziwą bibliotekę w kuchni właśnie.
Starych książek mam kilka, lecz ciągle je wyszukuję. Moim ostatnim nabytkiem jest książka, która jest prawdopodobnie z lat trzydziestych. Nie ma daty, ale tak mi się wydaje, bo takie są przesłanki że w tym okresie właśnie ta książka została wydana. "Jak gotować. Praktyczny podręcznik kucharstwa" Autorka Marja Disslowa. B.Dyrektorka Lwowskiej szkoły Gospodarstwa Domowego. To biblia, która była w posiadaniu kogoś, kto robił nawet notatki. Książka ma 868 stron bezcennych przepisów kulinarnych, porad "we wszelkich sprawach odżywiania, zestawienia menu, urządzania przyjęć, dekoracji stołu"
Zachwycam się tą książką tak bardzo, ponieważ zawiera Ona mądrości, nie tyle kulinarne, ale życiowe. Autorka prostymi słowami przemawia do czytelnika, który połyka przekaz jak chrupiący chleb z masłem.

"Jedzenie w życiu człowieka.
"Powiedz mi co jesz, a powiem kim jesteś." - stosujemy ten aforyzm nie dla najzbytkowniejszych, najkosztowniejszych, form odżywiania, lecz tylko dla stopnia udoskonalenia przyrządzania produktów w celu najlepszego wyzyskania ich pożywności i smaku.
   Jak olbrzymi rozwój sztuka kucharska osiągnęła od chwili kiedy człowiek pierwotny, nie znający nawet użycia ognia, pożerał na surowo mięso i tłuszcz zabitych w walce o życie i śmierć zwierząt, spijał gorącą ich krew, wysysał szpik z ich kości, a gdy mu się łowy nie udały żywił się liśćmi, korzonkami, czasem owocami, roślin dziko rosnących (...) Ciało człowieka współczesnego, jego umysł bardziej są wyrafinowane, mięśnie słabsze, organy życiowe słabiej rozwinięte. Kosztem ciała rozwinął się duch.  Umysł ludzki coraz lepiej ogarnia rzeczy niedawno jeszcze niezrozumiałe, coraz lepiej potrafi wyzyskać surowce potrzebne dla podtrzymania życia i rozwoju organizmu ludzkiego"

Najbardziej wzruszają mnie znalezione zapiski, a to na serwetce, a to z boku tekstu. Czasem nie jestem w stanie ich rozszyfrować. Ciekawe ile mają lat... sądząc po charakterze pisma i składnikach jest to ślad z przed wojny lub tuż po.    
Mam nadzieję że uda mi się zrobić kilka rzeczy z tej książki i już wkrótce podzielę się z Wami przepisami.

Włoskie inspiracje

Lany Poniedziałek zdecydowanie bardzo nas zaskoczył swoją aurą. Natura zrobiła nam taki primaaprilisowy  żarcik. Postanowiłam wykorzystać tą aurę za oknem i nie ruszać się z domu. Odrobinę odpocząć i przenieść się w pomarańczowo - lazurowy świat, jakim są dla mnie Włochy.

Jakiś czas temu stałam się posiadaczką dwóch książek:  "Włoskie Inspiracje Nigellissima " Nigelli Lawson oraz "Mamma Mia Prawdziwa Kuchnia Włoska" Cristiny Bottari.

Nigellissima

"MIAŁAM SZESNAŚCIE ALBO SIEDEMNAŚCIE LAT,kiedy postanowiłam zostać Włoszką. Nie była to świadoma decyzja ani nawet część ówczesnego oręża pretensjonalnych nastolatek - jak wystająca z koszyka wytłuszczona książka z serii Penguin Modern Classic, buty do stepowania od Anello & Davide i pióro Rotring napełnione brązowym tuszem. Nie, po prostu Włochy były mi bliskie " 

Ja chyba też tak czuję że Włochy są mi bliskie. Klimat, kultura, jedzenie, architektura, muzyka, zapach Włoch. Będąc tam czułam się po prostu szczęśliwa. Pragnę mieć dzisiaj choć namiastkę tego, poprzez książki i kuchnię.  

Nigellissima: po pierwszym zetknięciu, nieco rozczarowuje. Dlaczego? Po pierwsze okładka. Nie wiem jaki był zamysł projektanta, ale dla mnie zimne kolory nie kojarzą się z Włochami. Nigella jest bardzo piękną kobietą. Na tym zdjęciu gra prawie wszystko tylko nie tło. Piękna Nigella, fryzura, makijaż, kreacja, talerz z makaronem i widelec-to wszystko jest trafione w punkt. Jednak tło w postaci zimnej, nierdzewnej blachy zupełnie nie kojarzy mi się z Włochami.
Druga sprawa to zdjęcia. Są bezapelacyjnie bardzo piękne i profesjonalne, ale też dla mnie nieco za zimne. Gdybym porównała zdjęcia z książki " Nigella Świątecznie" i "Nigellissima" to różnica jest bardzo duża.

                zdjęcie z  "Nigella świątecznie"                                                             zdjęcie z "Nigellissima"

W tej pierwszej zdjęcia dokładnie nawiązują do tematu książki. Natomiast w tej drugiej, niestety do mnie nie trafiają tematycznie.

Trzecia sprawa to przepisy. Książka podzielona jest tematycznie na: makarony, mięso i ryby, warzywa i przystawki, słodkości i Boże Narodzenie po Włosku.  Przepisy świetne, mało skomplikowane i bardzo zachęcające. Dużo propozycji makaronowych (co bardzo mi odpowiada). Ciekawy przepis na pierś z indyka z włoskimi kiełbaskami i żurawiną w marsali , dorsz z brokułami i chili, włoski tort puddingowy czy ciasto migdałowo - cynamonowe. Można by rzec że przepisy te, to nic i trudnego i oryginalnego, ale taka jest właśnie kuchnia Włoska - prosta nieskomplikowana.


"Mamma Mia Prawdziwa Kuchnia Włoska" Cristiny Bottari.

"Na stronach tej książki pojawiają się twarze osób z mojej rodziny, przyjaciół i znajomych, reprezentujących tę przeszłość, w której nie było jeszcze chińskich zupek; osób, które jednoczy zamiłowanie do dobrej domowej kuchni. Zgromadziłam tu nie tylko przepisy, ale też inne "perełki mądrości" wyrosłe z życiowych doświadczeń kulinarnych, przepisanych tu potocznym językiem, tak jak mi je przekazano."

Migawki z włoskiej kuchni, fotografie rodzinne, sklepy, targi itd. Przepiękne zdjęcia. Mam wrażenie że fotograf wyszedł ze studia fotograficznego i poszedł "do ludzi" popróbować, podejrzeć i nauczyć się nie tylko włoskiego jedzenia , ale i życia codziennego.

Mamma Mia to nie tylko przepisy min: duszona gicz cielęca, dorada z pomidorami i oregano, zupa rybna z mięczakami i skorupiakami, zapiekanka z makaronu, pieczone brzoskwinie z farszem. Znaleźć  tu można ciekawostki i informacje np: skąd pochodzi i jak się robi ser Parmigiano Reggiano. Kilka ogródkowych porad. Jak zrobić idealne kruche ciasto "...najlepiej wyrabiać je w zimnej misce opartej na pojemniku z lodem..." Jednym słowem gdy oglądam tą książkę robi mi się cieplej i chciałabym tam wejść do środka, poczuć ten klimat, zapach i smak potraw.

Porównując te dwie książki z punktu widzenia przepisów, bardziej przemawia do mnie Mamma Mia.
Jeśli chodzi o zdjęcia...nie jestem profesjonalnym fotografem, ale technicznie ładniejsze są zdjęcia Nigellissima, natomiast nawiązując do tematyki wybieram Mamma Mia. Ogólny zarys i pomysł na książkę muszę przyznać że Mamma Mia wygrywa tu bezapelacyjnie.

Tytuł: "Mamma Mia Prawdziwa Włoska Kuchnia"
Autor: Cristina Bottari
Wydawnictwo: Publicat
Data premiery: 2011 

Tytuł: "Nigellissima"
Autor: Nigella Lawson
Wydawnictwo: Filo
Data premiery: 2012

Wszystkie zdjęcia pochodzą z ww książek.

****

Zapraszam Was na  "Słodkie Cuda" na babkę jogurtowo - mandarynkową TUTAJ KLIK

"Cwana kanapka"

Macie tak czasem, że otwieracie lodówkę po kilka razy i nie wiecie co zrobić do jedzenia ? Ja mam tak bardzo często. Zwłaszcza gdy jest w niej za dużo wszystkiego, bo została pieczeń z wczorajszego obiadu, a jeszcze jakieś liście sałaty zostały, kawałek papryki (bo szkoda wyrzucić), zapomniana mozzarella, kawałek pora i musztarda, jedno jajko i kawałek cebuli zawsze się znajdzie w przestworzach lodówki.

Nazwa "Cwana kanapka" pochodzi z książki "Ekonomia Gastronomia" Allegra McEvedy i Paul Merrett.
To świetna książka, nie tylko kucharska ale bardzo praktyczna. Autorzy pokazują jak nie wyrzucać jedzenia i w jaki sposób wykorzystać resztki, z których można wyczarować cudowne dania. Można zaoszczędzić mnóstwo pieniędzy, paradoksalnie kupując drogie składniki najwyższej jakości.

Nigdy się nad tym nie zastanawiamy, ale prawda jest taka że dużą część naszych dochodów przeznaczamy właśnie na jedzenie. Może moglibyśmy mniej wydawać, gdyby nie to, że...nie wiem co zrobić na obiad muszę iść na zakupy albo idziemy na obiad do knajpy.  A jak już nie daj boże na tych zakupach jesteśmy głodni to wtedy kupujemy wszystko oczami nie głową.

W "Ekonomii Gastronomii" autorzy przytaczają kilka przykładów , które rzeczy kupujemy bez sensu.

Bułka tarta - tyle w niej bułki co złota w tombaku. Można ją zrobić samemu w domu, wyrzucamy tyle czerstwego pieczywa na śmietnik. Nie ma już pana, który pyta: "czy jest suchy chleb, dla konia ?" .

Mieszanki sałat - szybciej więdną. Główka sałaty dłużej się przechowuje gdy jest w całości. Urywamy tyle liści ile chcemy a resztę trzymamy w lodówce.

Gotowe sosy czy zupy w proszku - jest w nich mnóstwo chemii i niestety, ale kupowanie tych zup jest dla mnie całkiem nie zrozumiałe. Ugotowanie zupy w domu od podstaw zajmuje mniej więcej tyle samo czasu, co zrobienie zupy z proszku, a koszt jest kilka razy mniejszy-zapewniam :).

Kostki rosołowe - to jest dopiero dziwna sprawa. Przyznam że był czas że sama je kupowałam, ale od kilku lat nie używam ich w ogóle. Mają w sobie wzmacniacze smaku (glutaminian sodu-tutaj poczytajcie sobie więcej)   które uzależniają i są po prostu rakotwórcze. Można je zastąpić prawdziwymi suszonymi ziołami, które są tak samo dostępne w każdym sklepie. Owszem, są na rynku kostki rosołowe tzw. ekologiczne bez glutaminianu sodu ale znalezienie ich w naszych lokalnych sklepach graniczy z cudem.

Nie wspomnę już o ostatniej aferze z koniną. Nigdy nie kupuję mielonego mięsa. Lepiej zainwestować w maszynkę do mielenia i przynajmniej będziecie pewni co w tej maszynce zmieliliście.
Można też poprosić panią przy stoisku z mięsem, żeby zmieliła nam taki kawałek, jaki sobie sami wybierzemy.

Otwórz lodówkę, wyciągnij z niej wszystko co masz, posmaruj chleb musztardą albo majonezem i włóż między kromki co popadnie :-)
Smacznego !

Tytuł : "Ekonomia Gastronomia"
Autor: McEvedy Allegra, Marrett Paul
Wydawca: Wydawnictwo Nasza Księgarnia
Okładka: Twarda
Data premiery: 2012-06-13

Kuchnia Polska XXI wieku. Amaro

Źródło zdjęcia

*"Pierwsze wzmianki o wystawności mistrzów polskiej kuchni dotyczą uczt dyplomatycznych - na cześć cesarza niemieckiego Ottona III-czy słynnej na całą ówczesną Europę i Bliski Wschód "kolacji na najwyższym szczeblu" u krakowskiego mieszczanina Wierzynka. Wspólny posiłek i szczodrość Kazimierza Wielkiego uratowały pokój w średniowiecznej Europie."     

       Z lekkim wstrząśnięciem ale nie zmieszaniem (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) przeczytałam  książkę pt: " Kuchnia Polska XXI wieku" Wojciecha Modesta Amaro.
Widziałam ją wiele razy w księgarniach, ale nie wiedzieć czemu, wydawało mi się, że to książka nie dla mnie. Jest taka....surowa (mówię o zewnętrznej oprawie). I tu muszę przyznać że pozory czasem bardzo mylą.

 Zaglądając do środka...hmm cóż, fotografie majstersztyk. Są tak ciekawe i tak piękne w swojej prostocie, że odczułam ich głód w tym niezwykłym albumie (chciałabym ich więcej).
 Jak już kiedyś wspominałam nie lubię "malowanych talerzy", ale te zdjęcia i te dania mnie naprawdę zachwyciły.

 Po roku chodzenia koło tej książki w księgarni (celowo nie przeglądałam opisów) kupiłam wreszcie. Przyniosłam do domu, zrobiłam sobie herbatę i usiadłam wygodnie na kanapie. Otworzyłam pierwszą stronę, a tam na wewnętrznej okładce, miłe zaskoczenie. Przepis na polski chleb.  Pierwsze cudowne, proste zdjęcie chleba.
 Myślę sobie, jeśli ktoś zaczyna w książce o kuchni polskiej od chleba, to już autor mnie kupił.
"Idę" dalej...kilka słów od autora. Zostałam kupiona na całego.

 Podejście Pana Amaro do kultury, historii i kuchni polskiej jest dla mnie absolutnym wyrazem patriotyzmu . Może to za mocne słowa, ale tak to czuję. Piszę i zwracam na to uwagę, ponieważ w dzisiejszej współczesnej Polsce zdarza się to bardzo rzadko. Mam wrażenie że szacunek do własnej tradycji, jest dziś bardzo niemodny. Takie słowa jak tradycja, patriotyzm czy kuchnia polska, zaniknęły w czasoprzestrzeni medialno-prasowej.
Wszystko jest fajne, modne i na "tapecie" co nie jest polskie. A jeżeli ktoś jest tradycjonalistą, albo ma odmienny pogląd niż karma medialna, jest przysłowiowym "moherem" . Mam wrażenie, że "karmieni" jesteśmy patriotyzmem tylko wtedy, gdy jest jakiś ważny dla Polski mecz, albo skacze Adam Małysz (skakał). Wtedy w internecie czy w gazetach promowane są wysylikowane laleczki w kusych białych koszulkach i czerwonych spódniczkach.

Nie chcę tu gloryfikować Pana Amaro, ale jego podejście do używania polskich produktów i naturalnej kuchni, promowanie kuchni polskiej za granicą jest dla mnie wyrazem szacunku dla kultury polskiej.
Z buraka, ziemniaka, cebuli, dzikiego czosnku, pigwy, dzikiej róży czy kaczki, czaruje najwykwintniejsze potrawy.

Bardzo często kuchnia polska kojarzona jest z tłustym, ciężkim, chłopskim, wiejskim i przaśnym jedzeniem (żeby nie powiedzieć żarciem). A to przecież nie prawda. Chociaż by polska kuchnia przedwojenna, która jest przecież tak bogata w smaki i produkty. A potem niestety tak mocno zniszczona przez wojnę. I prawie całkowicie zdewastowana przez panujący blisko 50 lat ustrój.
I teraz w czasach demokracji tak bardzo zapomniana i lekceważona przez nas.
Dlaczego tak bardzo zachwycamy się kuchnią włoską, czy francuską ? Myślę że właśnie dlatego, że Włosi i Francuzi są tak wielkimi patriotami. Szanują własną kulturę i tradycję. Chronią jej jak niepodległości.

 Gdybym tylko mogła cofnąć się w czasie...

Mimo swej nowoczesnej formy i elementów kuchni kreatywnej, książka ta jest bardzo tradycyjna.
 Faktem jest, że nie których przepisów nie jesteśmy w stanie odtworzyć w domu, bo przecież nikt nie używa  gumy ksantowej, agaru, metylu czy ciekłego azotu. To czysta chemia i fizyka, która (jak twierdzi sam autor) paradoksalnie zbliża nas do naturalnego jedzenia i gotowania.
Wiem natomiast, że wiele z nich na pewno znajdzie się w mojej kuchni. No może zupa ogórkowa nie jest robiona tak jak robiła moja Babcia, ale na pewno chciałabym choć raz spróbować kuchni Pana Amaro.

I nadal twierdzę że jestem książką wstrząśnięta ale nie zmieszana (pozytywnie).

*Fragment z książki
Tytuł: Kuchnia XXI wieku
Autor: Wojciech Modest Amaro
Wydawnictwo: WILGA SP. z o.o.
Warszawa, 2009
Atelier Amaro

Kolorystyka okładki i zdjęć pochodzących z książki, została przeze mnie zmieniona celowo tak, aby nikt nie wykorzystał ich nielegalnie bez wiedzy Autora.

Pani Eliza i jej słodka rewolucja

*"Każdy przepis z tej książki wiąże się z jakimś wspomnieniem. Nie ma chyba nikogo, kogo zapach szarlotki, ulubionych perfum pierwszej miłości albo trawy świeżo skoszonej wczesnym latem nie przeniósł by się do krainy wspomnień..." 

    Tak to prawda. Dokładnie wiem co autor-ka miała na myśli pisząc te słowa.
Myślę że Pani Eliza Mórawska jest świetnym psychologiem, uderza dokładnie w najczulszą strunę w naszych głowach. Oczywiście trochę się teraz zagalopowałam, bo wybiegam myślami do bloga autorki.

   Ale powracając do książki. Jest bardzo "dziewczyńska" w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Pastelowe kolory, ciasta, słodycze. Jest jak wystawa cukierni we Włoszech. Czyli taka, że jak się stoi za szybą i nie możesz wejść do środka z różnych powodów, to ślinianki zaczynają pracować tak mocno że nie możesz przestać myśleć o tych wszystkich wspaniałościach i cudownościach. A potem śni Ci się po nocach i na drugi dzień myślisz o tych wspaniałościach i musisz tam wrócić i koniecznie wejść do środka i coś kupić. Tak jest z tą książką. Oglądam ją, przewracam, moje ślinianki szaleją i nie mogę nic zjeść z tej książki, bo to książka a nie cukiernia.

Z punktu widzenia kucharki, jest bardzo praktyczna, ponieważ ma twardą oprawę i można ja łatwo oprzeć w trakcie robienia wypieków, co jest dla mnie bardzo istotne. Jest dwujęzyczna, co też bardzo mi się podoba, bo można z łatwością powtórzyć język angielski albo podarować komuś, kto nie zna polskiego a zna odrobinę angielskego. Jest zakładka-tasiemka, co też bardzo ułatwia pracę w kuchni.
Zresztą...nie będę opisywać tych technicznych szczegółów bo to już zostało opisane kilkanaście razy.

Książka zawiera przepisy na wspaniałe tradycyjne ciasta, te które bardzo dobrze znam. Np. biszkopt (Tak właśnie biszkopt robiła moja Babcia. Zawsze w różnych książkach kucharskich odnoszę się do mojej Babci. Takie moje zboczenie.)   Te, o których nie słyszałam, ale z wielką przyjemnością wypróbuję. Nurtuje mnie Torta della Nonna, tort orzechowy, sernik tropikalny z migdałami.

 Postanowiłam że zanim napisze o tej książce wypróbuję z niej coś nie coś. Zrobiłam parę rzeczy (Tu i tu) i muszę powiedzieć, że z uśmiechem na twarzy jest co wspominać.

Dziś chcę Was zaprosić na Sernik Pani Elizy  (tak sobie pozwoliłam go nazwać)

Dokładny przepis i zdjęcia znajdziecie na Słodkie cuda zapraszam tutaj 

Zapraszam !

*Fragment książki
Tytuł: 'White Plate słodkie"
Autor: Eliza Mórawska
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Warszawa, 2012

Mój "papierosek" i czekoladowe ciasteczka

Nie wyobrażam sobie już, wolnych od pracy dni, bez zapachu pieczonego chleba czy ciasta. Nawet nie muszę go jeść, ale muszę upiec. Muszę poczuć ten zapach i muszę się z kimś podzielić. Zapach pieczonego chleba lub ciasta przypomina mi, że mam święto. Nie ważne czy to jest weekend, czy to są święta, czy to jest urlop -  muszę upiec. To już jest swego rodzaju uzależnienie i terapia zarazem. Uzależnienie, ponieważ to jest taki mój "papierosek" . Każdy palacz myśli sobie: będę miała tą przyjemną chwilkę tylko dla siebie, bo zaraz  pójdę na papieroska...
A terapia, bo koi moje nerwy, wprowadza w stan spokoju, medytacji, wyciszenia i satysfakcji.
Oczywiście można kupić gotowe ciasto, może w cukierniach są lepsze, wykwintniejsze. Ale ja wolę swoje, nawet z zakalcem, za suche, za słodkie, lub za mało słodkie. Być może czasem jest za mało ponczu, czasem za dużo kremu czasem się rozlatuje bo jest bez żelatyny. Czasem jest za tłuste, bo zamiast margaryny jest prawdziwe masło. Jakie by nie było, zawsze wolę swoje. A Wy, jakie macie swoje "papieroski" ? :)

 Przepis pochodzi z książki: "White Plate Słodkie" Elizy Mórawskiej czyli - Liski

 Podwójnie czekoladowe ciasteczka z żurawiną. 

Podaję oryginalny przepis: 10-12 ciasteczek
100 g mąki
1/4 łyżeczki sody oczyszczonej
1/4 łyżeczki proszku do pieczenia
200 g gorzkiej czekolady 70 %
100 g masła
3 jajka
180 g cukru trzcinowego ( ja użyłam ciemnego muscovado)
100 g gorzkiej czekolady 70 % drobno pokrojonej
100 g suszonych wiśni, żurawiny, rodzynek lub innych bakalii (ja użyłam żurawiny)

Piekarnik rozgrzej do 180 stopni Celsjusza.
Miskę z 200 g czekolady i masłem postaw na garnku z wodą. Podgrzewaj garnek tak długo aż czekolada i masło rozpuszczą się.
W osobnej misce ubij jajka z cukrem na gładką masę. Dodaj rozpuszczoną czekoladę z masłem i pozostałe składniki.  Na dużej blasze rozłóż papier i łyżką do lodów, lub zwykłą łyżką formuj kulki (mnie wyszły raczej grube placki, ale też dobre ) Zachowaj między nimi odstęp ok 5 cm.
Wstaw ciastka do nagrzanego pieca na ok 15 - 20 minut (moje się piekły 25 minut, to wszystko zależy od piekarnika). Upieczone ciasteczka ułóż na kratce i zaczekaj aż wystygną.
Smacznego !

Zapraszam Was na Flan jabłkowy. Szczegółowy przepis znajdziecie na SŁODKICH CUDACH tutaj klik